Verhaal van een diabetespatientje.

Jeep, die ik eigenlijk Gold'N Brown heb laten noemen (naar het liedje van de The Stranglers en 

omdat hij een chocolate jasje heeft en gouden oogjes, maar via GB nu Jeep genoemd wordt),

kreeg begin vorig jaar last van z'n tandjes. 

Duidelijk wat tandsteen en dus naar de dierenarts.
Bij het schoonmaken van z'n gebitje bleek dat er misschien een paar kiesjes getrokken moesten 

worden omdat de wortels bloot lagen. 

Maar er werd ook een tumortje onder z'n tong ontdekt... De "huisarts" durfde aan beide niets 

te doen en we werden doorverwezen naar een chirurg.
Omdat die chirurg Jeep al bijna een keer om zeep had geholpen (Jeep was chryptorchide 

- een balletje was niet ingedaald en zat heel erg ingekapseld) en door hem schandalig slecht 

was gehecht (spoedreparatie bij de huisarts was nodig en die kat was dermate grof behandeld 

- wond van 14 cm(!!) - dat hij een half jaar incontinent is geweest en eigenlijk niet meer zindelijk 

is geworden) zag ik dat niet zitten.
Andere dierenarts durfde het wel aan om het tumortje te verwijderen maar vond het een beetje 

teveel om gelijk die kiesje te trekken.
Intussen had ik het idee dat z'n schildklier op dat moment te traag werkte (typerende kale plekken). 

wat dat laatste betreft gaven de lab uitslagen me gelijk.
Tumortje bleek, hoewel het er anders uitzag, gelukkig niet kwaadaardig. 

Maar Jeep werd weer ziek. 

Omdat de antibiotica niet leek te helpen kreeg hij dexamethason. 

Maar Jeep ging zienderogen achteruit en wilde niet meer eten of drinken hoewel hij niet de 

indruk maakte dat hij het opgaf. 

Ik was al bezig om inslapen en sectie te regelen omdat het woord FIP gevallen was en ik dat niet 

geloofde en het zelf bij een lijkschouwing wilde zien. 

Ik heb toen iets anders bedacht: ik geef hem een absurd hoge dosis Ketofen en een stevige dosis 

Baytril.
Z'n behandelende arts had haar twijfels maar raadde me aan om dan gelijk met de dexa te stoppen 

en de huisarts keek me ook heel bedenkelijk aan maar gaf me mee waar ik om vroeg. 

Beiden zeiden me dat ik Jeep zou kunnen vermoorden...
Binnen een dag begon Jeep weer te eten.
Toen hij weer wat opgeknapt was werd het tijd om toch maar wat aan die kiesjes te doen. 

Omdat ik z'n drink en plasgedrag niet vertrouwde eerst maar weer wat bloed laten testen 

("kijk maar even want volgens mij zijn of z'n nieren kapot of hij heeft suiker"). 

Z'n glucose was te hoog voor voor de machine.... In ieder geval beter om geen operatie te
doen.
Sindsdien krijgt Jeep 2 maal daags een flinke dosis insuline. 

Achteraf lijkt het er op dat hij een heel ernstige alvleesklierontsteking heeft gehad 

- die nu dus ook helemaal kapot is - en was de medicatie die ik had bedacht nog niet zo slecht. 

Meten gaat bij hem heel erg lastig en daar pest ik hem dus ook bijna niet mee. 

Glucosemeter en spuitjes bestel ik in Duitsland (echt veel goedkoper dan hier bij de dierenarts
of apotheek).
Jeep z'n tandvlees geeft op het moment geen reden om iets aan de kiesjes te doen. 

Hij doet het nu redelijk op de insuline maar ik weet dat hij niet oud zal worden.


Dirk