Bengel en Bram huizen weer voornamelijk onder de bank, de dames hebben het niet zo op geknal, geflits en geknetter. De andere dames geven er niet zoveel om, hoewel dat vanavond na twaalven wel anders zal worden, dan is het even een uurtje stressen. Alleen Bloem en Blossom raken een beetje in de warrie. Eigenlijk zijn ze niet bang maar zo gauw ze Bengel en Bram onder de bank zien schuiven, volgen ze hun voorbeeld en ineens is het druk onder de bank. Natuurlijk zijn ze het na 2 minuten wel zat, onder de bank is niets te beleven en het nut zien ze er ook niet van in. Toch doen ze het telkens weer. 4 paar oogjes staren je aan als je op je buik ervoor gaat liggen.
Een router schijnt niet eens tegen kattenplas te kunnen! Zo'n apparaatje met de fijnste snufjes dat voor perfect draadloos internetten zorgt kan niet eens tegen een beetje bijtend vocht. Vroeg
Algemene melding - Assen - Zwolle, tussen Hoogeveen en De Wijk wegafsluiting door een ongeval
Algemene melding - Assen - Zwolle, tussen Staphorst en Dalfsen wegafsluiting door een ongeval
Algemene melding - Zwolle - Assen, tussen Dalfsen en Staphorst wegafsluiting door een ongeval
Dus. Had iemand niet even kunnen waarschuwen? We zijn met moeite (zonder schade) in Hoogeveen aangekomen, maar ik wil ook nog graag weer naar huis vandaag....
Your eyes are green Like summer grass Your lips are red Like a fresh - cut rose Your hair is soft Like an Irish stream And your voice is filled with sweet beauty
And the last words I heard him say were I shall return for you my love on Christmas Day
On Christmas Day I shall return for you My love...
-Wat kan ik doen met... laten we zeggen: 10 miljoen? Ik zou als eerste iemand inhuren die elke ochtend mijn haren wast en een hoofdmassage geeft! Vanmorgen moest ik me inhouden de kapster niet te smeken door te gaan. mmmm.... ga doooooorrrr... kreun enzo.
Eerste afspraak voor een sollicitatiegesprek staat!
2 dagen in het Noorden!
Zon!
Niet leuk... kon de kofferbak niet open krijgen (vorst) dus moest de kattenmand op de achterbank ruimte maken voor mijn logeerspullen. Dan kan ik Toetje dus niet meenemen...
Elke dag komt Binkie van de buren even buurten op het balkon (boel b's) De meeste katten vinden het wel prima, Bengel vindt het soms vervelend omdat Bink in haar zonnetje staat, Blossom wil graag spelen en dat gaat niet met het glas ertussen. Maar Bram... Bram hangt soms de held uit door met 4 poten tegelijk tegen de ruit te springen. Binkie, die daar niet van onder de indruk is, drukt zijn mooie grote lijf nog eens extra tegen de ruit.
Ik ken Bink, ik weet dat hij enorm graag binnen zou komen zoals hij ook bij anderen doet om daar met de katten te spelen. Maar ik ken ook mijn trutten... en 7 tegen 1 vind ik not done.
Kunt u zich nog herinneren: Oktober 2003, in dierenasiel Doornakkers in Eindhoven heerste kattenziekte wat men in de doofpot wilde stoppen. Geknokt hebben we om het in the open te krijgen gezien het grote besmettingsgevaar maar ook vanwege de grote leugens! En het preventief ruimen van enkele kittens.
Gesprekken, telefoontjes, discussies. De inspecteur van de IDG ingeschakeld, de Dierenbescherming liet het natuurlijk afweten, want het betrof een asiel van de DB. Viroloog Herman Egberink benaderd. Alles om er voor te zorgen dat er niet nog meer slachtoffertjes zouden vallen. Het werd moeilijker toen Kitty werd gewaarschuwd, ze moest zwijgen anders zou haar stichting in de problemen komen. Het asiel probeerde zich ondertussen in te dekken door een plaatsing van een (deels gelogen) artikel in de krant en artikel op de site van de DB. Met de IDG vlotte het naar mijn idee niet erg, voelde me telkens met een kluitje in het riet gestuurd totdat ik vlak voor de kerst weer iemand sprak. Deze persoon wist mij te vertellen dat het asiel niets verkeerd had gedaan en alle berichten van mijn kant zouden gelogen zijn. Met personen die er direct mee te maken hadden (die zieke kittens mee kregen) weigerde hij contact op te nemen want het asiel treft geen enkele blaam.
Het verhaal sudderde nog wat voort, eind januari barstte bij mij een bommetje (zal ik nog eens over vertellen) en ik probeerde verhaal te halen over de IDG bij de Sophia-Vereeniging. Natuurlijk geen gehoor. Vanaf dat moment heb ik het er bij laten zitten.
Dan komt nu het moment dat je je vast moet houden...
Gisterochtend, vrijdag 17 december 2004, een telefoontje van de IDG. Het dossier is al enkele maanden gesloten en hij wilde dat met me doornemen zoals destijds beloofd. Whieeeeehoeeeee! Het is een aardige man hoor, een groot hart voor dieren. Alles doorgenomen, heb hem nog ingelicht over een aantal zaken waar hij nog niets van wist en hij heeft een gedeelte van het dossier voorgelezen. Het goede nieuws is dat er een aantal mensen van het asiel uit zijn gegaan nadat alles nauwkeurig is onderzocht. Het bleek toch dat er veel dingen gebeurden die niet goed te keuren zijn. Dus als het goed is, zijn de dieren daar nu beter af!
Bram dus. Mijn lieve grote poezenbeest moet 2x per dag een half pilletje en dat maar liefst 7 dagen lang! Dat betekent kwijlen van ellende, piepen van drama en verstoppen waar niemand haar kan vinden.
Het is dus nu al erger dan erg, en ik heb haar nog niet verteld dat als er over 7 dagen niets veranderd is, en ik me nog steeds zorgen maak, dat ze dan mee moet naar meneer W. voor verder onderzoek (incl. bloedje trekken)
Erger kan toch niet? (Bram heeft echt teveel testosteron! Dramaqueen)
Gisteren een telefoontje: 'Toetje is weg!' Paniek natuurlijk, dat kleine ding zou naar buiten geglipt zijn want ze is in huis onvindbaar. Onmogelijk leek me... maar in gedachten was ik mijn spullen al aan het inpakken. Op naar Grunn' Toetje zoeken. Natuurlijk vals alarm, het katje had zich verscholen in bed... (de grijze haren knallen uit mijn kop)
Vannacht een ik-weet-niet-hoeveel-klapper zorgde voor onrust, de wel-meer-dan-duizend-klapper klapte tussendoor zo hard dat de katten niet wisten waar ze het zoeken moesten. Bram, Bengel en Bloem wilden allen bij me in bed, maar niet tegelijk.. dus moest er brommend, grommend en blazend uitgemaakt worden wie waar mocht liggen. Uiteindelijk lag ik klem tussen Snot, Bram en Bloem.
Mijn mams blijft volhouden dat katten nooit iets omgooien, vandaar ook dat ik al het breekbare en dierbare achter deurtjes bewaar. Dat Bloem het niet met haar eens is liet ze gisteren zien tijdens haar race door de slaapkamer. Daar staat een stenen pot (nog heel) met een stenen deksel (inmiddels weer verlijmd)
Over lijmen gesproken... ik moet weer even wat behang bevestigen. Miss onschuld Bloem was weer overactief
Garfield (rooie Elmo van de buren) stond vanmorgen al op Merel te wachten bij de voordeur. Lachend zwaai ik vanuit de keuken Merel uit... in een deuk lig ik als ik zie hoe die rode prop achter haar aan rent de straat uit! (ikke natuurlijk ongerust, want hoe ver gaat ie met haar mee? Dus naar buiten met nog krulspelden* in mijn haar en die rooie roepen die zich natuurlijk niet laat zien.)
Ook niet slim door het kattenkruid te lopen wat je net hebt uitgestrooid op de vloer, ik heb nu een paar voetaanbidders aan mijn sloffen hangen. Struikeldestruikel.
*Die krulspelden heb ik erbij verzonnen, heb ik natuurlijk niet, maar zo lijkt het wat dramatischer.
Stom genoeg blijf je nog hopen dat het toch niet meer dan een boze droom blijkt. Dat de telefoon gaat en dat je hoort dat het een vergissing is. Dat...
Non actief... Nou ik kan je wel vertellen... mijn huis is in geen maanden zo schoon geweest!
Dan komt nu het moment van: Schouders eronder, opkomen voor jezelf, aanhoren van goedbedoelde adviezen.
Neh, eerst de schouder van mijn lief nat huilen, daarna zie ik wel weer verder.
Gisteravond ben ik even een poosje bij Haley en haar ouders geweest en wat kreeg ik daar onder mijn neus geschoven? Jazeker een schoenendoos vol met brieven in de meest mooie kleuren met foto's en ongelovelijke creativiteit, een brief van de lerares erbij die ook nog eens uit Alberta komt. (een lerares van Merel) Deze brieven kwamen aan op een moment die niet beter gepland had kunnen zijn, Haley heeft de afgelopen week weer in het ziekenhuis gelegen en had een rotweek omdat men tot de conclusie kwam dat de stamcell oogst niet zou gaan gebeuren en ze een operatie nodig had vanwege een infectie bij haar voedingsslang. Ze heeft haar dagen in het ziekenhuis doorgebracht met het lezen van jullie brieven. Ze is nu weer thuis en ze hebben de voedingsslang vernieuwd maar gaat vandaag weer naar Edmonton naar het ziekenhuis om weer een scan te maken want ze overwegen nu beenmerg extractie. Haar ouders weten het allemaal niet zo goed meer op dit moment en we hebben dus met tranen in onze ogen alle brieven gelezen. Ik weet dat een groot gedeelte van jullie een adres hebben meegestuurd en zodra Haley wat beter is zal ze een poging doen om terug te schrijven maar voor nu wil ik jullie allemaal laten weten wat een kanjers jullie zijn namens Haley en haar ouders en mijzelf. Er waren nog veel meer kaarten van mensen die ik niet ken, alle kaarten waren opbeurend en creatief, zelfs een gymvereniging heeft gereageerd. Aan Paola, Jip en Janneke zijn nu officieel geland in Canada. Ik kan niet iedereen noemen waarvan ik de kaarten heb gelezen maar je weet wie je bent en ik wil jullie allemaal bedanken. Gera en Ian.
Haley Haupt RR # 3 Eckville, Alberta T0M0X0 Canada
Tijd om op te ruimen. Pak veger en blik... schuif met het vegertje pieces of me voorzichtig, heel voorzichtig zodat het draadje niet breekt, op het blik. Probeer v
