Lieve mevrouw ik vind dat u erg lekkere kokoskoek kunt bakken en wil u daar hartelijk voor bedanken. Merel had het neergelegd voor me op het aanrecht, ik vond het echter niet slim dat ze het folie erom liet zitten. Kostte me wel moeite dat los te peuteren. Nou, dat wilde ik even zeggen. Ik ga nu nog even spelen met al die propjes aluminiumfolie.
Zus ging verhuizen en kon wel wat handjes gebruiken. Mijn handjes waren al gebonden dus Marc bood de zijne aan. Nu loopt hij als een oude man door ons huis... hij kraakt en kreunt. Kennelijk eist het stuiteren op je stuitje van de trap toch zijn tol.
Ik heb het koud. Dag en nacht! Tijd voor een nieuw dekbed (en de zakjes zweedseballetjessaus zijn ook op). Dus hup naar Ikea. Een extra-warm (nee geen dons) dekbed voor mij en wat kleurrijke opbergdoosdingen voor Merel en dan nog iets voor mijn lief.... Ik bedenk me ineens dat zijn schoenen altijd uitbundig feestvieren in de kast, wat orde scheppen in de chaos lijkt me wel gepast. Een houten schoenen rekje biedt d
Even een update uit Canada over Haley. copy/paste uit mail:
Ze heeft al flink wat kaarten gekregen en geniet daar met volle teugen van, ik zie haar familie bijna dagelijks en zo af en toe is ze op school. Ze hebben tot drie keer toe een poging gedaan met die stamcell oogst maar elke keer spiked haar bloed op een zaterdag of zondag en (jaaaaaaaaaa) dan werkt er niemand met die machine, een lekker verhaal van te kort in de gezondheids zorg. Nu gaan ze naar Calgary en blijven in het ziekenhuis en dan krijgt ze de injecties eerder in de week zodat ze dan op vrijdag geholpen kan worden als haar bloed optimaal is. Haar moeder is nog heel hoopvol want de laatste scan wees aan dat het niet verder gegroeid was nadat ze weer met chemo zijn begonnen. De doctoren kijken daar anders tegen aan want die zeggen het is ook niet gekrompen en dus zijn wij nog niet tevreden. Haley's kanker is een van de meest aggresieve, snel groeiende die er is, vandaar de reactie van de dokter. Haar vader ziet het allemaal veel somberder in en om hem op te vrolijken moeten we af en toe iets harder ons best doen.
Haley Haupt RR # 3 Eckville, Alberta T0M0X0 Canada
Op het aanrecht stond een flesje eucalyptus olie. Stond dus. Nu staat het weer. Tussen stond en staat is een periode van liggen. En in de periode van liggen was er een moment van lekken. Op het aanrecht bevindt zich nu een plasje eucalyptus olie... onverdund. Het ruikt mega fris in huis! Wel zo fris... dat ik er bijna van ga huilen.
Als u een zeer luide knal waarneemt, met een hoop gerinkel en lawaai. Ga er dan maar vanuit dat mijn vensterbank het begeven heeft onder zo'n 17 kilo kat...
Daar lig je dan... dit had jij zo niet bedacht. Was je aan het spelen? Of zomaar even de weg kwijt? Wat was het dat jou raakte... je zo levenloos maakte? Was het groot? zo groot als een vrachtwagen? Was het rood en snel, als een sportwagen? Heb je lang geleden of was het zo voorbij? Daar lig je dan... houd je wel van regen? Je zwart/witte vacht is nu doorweekt. Word je gemist? Misschien ligt er een kind in bed te huilen. Of word je nu geroepen! Keer op keer je naam. Daar lig je dan...
Wat is het toch makkelijk als ze klein zijn. Je doet alles voor ze... strikt veters, veegt neuzen af en ritst een jasje dicht. Als ze 's avonds eindelijk op bed ligt, ruim je al het speelgoed op, fatsoeneert de barbies en gaat voldaan onderuit gezakt op de bank tv kijken. Nu doet ze alles zelf. Smeert zelf haar brood, kan zelf haar veters strikken en neus snuiten. Het is dan ook de bedoeling dat ze alles zelf gaat doen en dat hoor ik haar als haar moeder te leren. Dat betekent dan ook dan ik haar naar haar kamer stuur met de boodschap die kolerebende eens op te ruimen en schoon te maken. Natuurlijk komt het haar nooit uit, en ik roep meteen, ok
Als tegenhanger van het zoete snoepgoed en lezers (of toevallige voorbijgangers) die hun beeldscherm aflikken bij het zien van zoveel lekkers iets gezonds aan te bieden...
Enkele jaren geleden kwam Sylvester Skila regelmatig bij ons in de tuin. Een grote stoere, lieve, zwart/witte knuffelkater. De dames hadden geen hekel aan hem, en hij had vooral een oogje op mooie Snotse (hoewel hij Banjer ook graag had!)
Elk jaar, vooral in de zomer kwam hij buurten. Maar toch minder vaak en hij zag er ook steeds slechter uit. Tot het moment dat je beseft dat je hem al heel lang niet meer hebt gezien. Een maand of wat terug.... daar was hij weer! Maar mager en zwak, zag er zo slecht uit...
Vorige week zat hij er weer. En op het moment dat ik voorbij rijd opent zijn buuf een raam en gooit een plens water over hem heen! Dat was net de druppel die ik nodig had. Dus even KAtootje thuisbrengen en terug naar Sylvester (zo heet ie niet, maar zo noemen wij hem al jaren) om even te kroelen. En weer even slikken... Een heel zwakke magere achterhand, een vervilte vacht tot en met zijn staart, vuil en modder in zijn vacht... Het lijkt een grove verwaarlozing en ik wil weten wat er met hem is. Ik bel aan, een vrouw van, wat ze later verteld, 75 jaar opent de deur. Een verhaal over wat de 13-jarige Skila allemaal mee heeft gemaakt schept duidelijkheid over zijn toestand. Echter ook over haar onwetendheid, ze beseft namelijk niet dat zo'n vervilte vacht een kwelling is voor een kat, zeer pijnlijk. Ik bied haar mijn hulp aan, ben van harte bereid (meer dan) met Skila een bezoekje aan mijn dierenarts te brengen. Nu maar hopen dat ze op mijn aanbod ingaat aangezien ze hem zelf niet meer in een vervoersmand kan krijgen. Op haar buren hoeft ze niet te rekenen. H
In Apeldoorn wordt nagenoeg niet met lantarentjes gelopen en gezongen. Niet tot mijn spijt moet ik toegeven. Een drive-inn woning is niet ideaal in situaties als deze.
Toppunt van hilariteit? Mij loslaten in Rotterdam met een navigatiesysteem die tot 2 keer toe vermeldt: Gps-positie onbekend. Nou... als wegwijsmiep het al niet weet...
Zo kan het dus gebeuren dat je een geel KAtootje rond ziet gaan op een grote rotonde... en nog een rondje... en nog... net zolang tot wegwijsmiep weer haar positie herkent.
Ben nog helemaal duizelig van rondjes klaverblad vandaag want natuurlijk wisten Merel en ik niet van ophouden.... Witje kennelijk ook niet want bij een van de laatste rondjes (eerst een rondje en dan door de modder baggeren) liet het zich toch zien. Maar wel op een ander klaverblaadje dan de vorige dagen. Grensverleggend zo gezegd.
Daar gingen we dan, vol goede moed deze keer, vervoersmand in de hand, bijna juichend toen we hem ook nu weer zagen. Door struiken en nat bladerdek toesluipen maar Witje had het te druk en smeerde em... waar naartoe? Shoot me! Ik heb g
Vandaag weer (tijdens de spits) over de afrit gekomen, draaiend van de snelweg af, Apeldoorn binnen. Deze keer was Marc bij me. Mijn ogen speurend, maar nog voor we de afrit namen zag ik het witje alweer zitten. Nog op het zelfde stukje groen, midden tussen de A50, afslag 24 en en de N345. Zondag dan maar weer een poging wagen, we beginnen 's ochtends. Het beestje moet daar weg, easy as that! Als het dan al plat is, breng ik het naar de dierenambulance, kunnen zij het verder afhandelen.
Wat een vreemde dag... Ik had me voorgenomen, gezien de situatie onlangs in de dierentuin met een mogelijke moord op 15 bavianen, eens met andere ogen een dierentuin te bekijken. Dus gewapend met pen, papier en camera. Page blanc. En zien wat ik zie.
De dag begon minder enthousiast. Een smsje vertelde me dat Pinky, een katerkereltje van 7 weken het leven niet meer aankon. Er is voor hem geknokt, maar het minilijfje gaf het op. Rust zacht Pinky...
De dierentuin dus: Veel dieren gezien, door de kou ook veel dieren niet gezien. Veel gelezen, geobserveerd en nagedacht. Het was koud, herfst, geen vrolijk weer. Bijna kale bomen, stille vogels en een grote olifant deed een nap op de kille grond. In deze sfeer reed ik weer naar huis, in gedachten verzonken maar wakker geschud toen ik... Oke, komen we weer bij dat witte katje.
Wat ik gisteren schreef was nogal fictief. Toen ik van de snelweg kwam zat dit mooie witje in de berm te spelen. Een plek waar aan alle kanten auto's voorbij razen met geen woonhuis in de nabije omgeving. That gives me the creeps! Vanmiddag dus weer, op vrijwel dezelfde plek zat het witje te dollen in het gras. Ik zat direct verstijfd achter het stuur.... wat te doen? Middenin de spits, knettersdruk... Ik heb mijn auto langs de kant gezet en heb de dierenambulance gebeld. Verhaal, situatie en plek uitgelegd met de vraag: kunnen jullie iets doen? Kan ik iets doen? 'Nee mevrouw, we kunnen niets doen' 'Dat betekent dus misschien een plat wit katje...' 'Ja, dat zit er wel in'
Dat houdt in op een rustiger tijdstip teruggaan. Dat is ook wat Merel en ik gedaan hebben vanavond. Maar natuurlijk geen witje te bekennen in het donker. De komende dagen kan ik ook bij daglicht niet gaan zoeken, en dat maakt me een beetje misselijk.
Er was meer... katgedoe, maar daarover morgen later meer.
Treed binnen in de wereld van de 
