Met ferme stappen komt hij de winkel binnen en staat stil bij de toonbank. Een keurige man om te zien, de ietwat grijzende slapen misstaan hem niet. Hij leunt iets voorover en zegt met zachte stem dat zijn vrouw een bh besteld heeft. Mijn collega vraagt om een momentje en loopt naar het magazijn. Meneer kijkt mij een beetje schuldbewust aan. "Die wil ik graag meenemen" zegt hij. Ik knik vriendelijk. "Voor mijn vrouw dan, niet voor mezelf hoor" voegt hij er snel aan toe. Ik begin te lachen "niet?" vraag ik. "Nee, natuurlijk niet, ik hou daar niet van, jij wel soms?" zegt hij beschaamd. Ik haal mijn schouders op maar antwoord niet. Mijn collega is terug met de bh, ze laat hem de bestelling zien. Hij betaalt, zij stopt de bh in een tasje en overhandigt het aan de man. Hij vouwt het kleine tasje op. "Ik moet nog ergens heen" en vouwt het nog een keer dubbel "naar de kapper" en vouwt het nogmaals dubbel. "Zo nu past het wel in mijn binnenzak." Duidelijk tevreden met deze oplossing stapt hij de winkel uit. Nu maar hopen dat zijn vrouw de verfomfaaide bh kan waarderen.
Groot, zowel in de breedte als in de lengte. Gekleed in jeans en legerjack met een stoere pet op zijn hoofd. Zijn stem is luid wanneer ik hem mijn collega antwoord hoor geven. "Ik zoek een leuk setje veur mien vriendinnetje" Ik bekijk hem eens goed, ziet er op zich best jeugdig uit alleen zijn gezicht vertoond trekken van voorbije jeugd, ik schat hem zo rond de vijftig jaar. "B75 en een string" tettert hij door de winkel. Ok
Ik heb (meestal) plezier in mijn werk, maar soms komt het zo slecht uit! Mereltje is nog ziek, niet ernstig hoor maar ze is wel weer een poosje alleen. En Bubbletje moet weer naar de dierenarts, maar meneer de dierenarts wacht vast niet tot ik om 21.00 u klaar ben met werken...
Met een zucht laat ik mijn hoofd achterover leunen en sluit mijn ogen. Ik snap gewoon niet wat me is overkomen. Hoe kan ik me zo vergist hebben in het paradijs. Het had veel van wat ik altijd droomde maar er was zoveel wat niet klopte. Een luid gepiep haalt me uit mijn mijmeringen, ik zie een knop bij mijn rechterhand oplichten. Er staat op 'naar nu'. Ik glimlach en krijg kriebels in mijn buik, ik mag terug, terug naar mijn eigen leven. Met grote zekerheid deze keer druk ik op de knop en merk dat de machine in beweging komt. Naar nu!
De reis terug geeft me de tijd om na te denken naar wie ik het gevaarte ga sturen, dat is in feite vrij simpel. Ik weet namelijk maar een iemand te noemen die ruimte heeft voor de machine. Toeval wil dat ik haar onlangs gevraagd heb hoe groot haar balkon is. Hansje, ik wens je een goede reis en hoop op een uitgebreid verslag.
Maar dat is niet het enige waar ik over moet nadenken. Ik mag een bestemming toevoegen. Ik noem iets waar ik zelf niet voor zal kiezen, ik hou namelijk niet van kou. Maar wie weet kan iemand mij verwarmen met reisverslag over... de IJstijd.
Met een klap staat de machine stil, langzaam neemt het gezoem af. Rustig open ik de gordels en sta op. Ik kijk nog even om me heen. "Dag machine, bedankt voor deze wijze les." Langzaam gaat de deur open, het eerste wat ik zie is een nat terras, het regent. Ja, ik ben thuis... Ik stap naar buiten, en met dat ik dat doe valt mijn oog op het matrixbordje boven de deur. Het knippert: 'Laatste bestemming naar het jaar 3004'......
Ik had een stuk geschreven naar aanleiding van een condoleance van vanavond. Ik vond het nogal wrang. Maar mijn schrijfsel was misschien nog wranger dus de deleteknop was gewillig. En ik ben een ster in typen... deleten...
In mijn radiowekker zit geen muziek. Of beter gezegd, uit mijn radiowekker komt geen muziek. Kraken doet hij als de beste, en een stevige ruis kan hij ook laten horen, maar melodieuze tonen? Nee, helaas dat niet. Hoe dat komt? Dat komt omdat hij geen signalen kan ontvangen. Hoe dat komt? Dat komt omdat er geen antennedraadje meer aanzit. Hoe dat komt? Dat komt omdat deze centimeter voor centimeter werd gekortwiekt door de katten. Daarom!
Uit de radiowekker van Marc komt wel muziek, de drie centimeter antenne kan nog net de benodigde signalen opvangen.
Haar gezicht komt langzaam dichterbij, haar ogen lijken steeds groter te worden. Pupillen nemen de grootte van de iris aan en zijn diepzwart, maar dat niet alleen. Kleine tekens verschijnen in haar ogen. Witte figuurtjes die wonderlijk genoeg zich vormen tot letters, een woord. Ik lees in haar ogen woord voor woord. 'Kom.. naar... de.. mach-ine... je.. tijd... is... op'
Geschrokken deins ik achteruit. "hoe... hoe doe je dat?" stamel ik. Dan dringt tot me door wat ik in haar ogen las, ik moet hier weg, terug naar de tijdmachine. Ik draai me om en ren naar de deur, het kost me veel kracht om deze open te krijgen en wurm me door de half geopende deur. Sprint de tuin door, over het hekje en ren langs de andere zes huizen. Bij de laatste blijf ik staan en kijk door de grote ruit naar binnen. "Dit kan niet waar zijn, waar ben ik in vredesnaam terecht gekomen? Is dit nou paradijs?"
Vol ongeloof kijk ik naar het tafereel wat zich daar afspeelt. De mooie man met zijn prachtige blauwe ogen staat achter een vrouw die het ene moment nog lange donkere haren heeft maar een moment later een kort blonde coupe draagt. Ik zag dat hij haar zwarte pruik afnam en die verwisselde voor het korte blonde koppie. Even denk ik dat het toeval is dat haar coupe veel lijkt op dat van mij tot ik dichter bij het raam kom. Op het moment dat ik op armlengte afstand van het raam sta, draaien zij zich om, ik sta oog in oog met... met mij?
Niet alleen haar haar, ook haar hele gezicht. Mijn groene ogen, mijn neus, mijn mond. Ze legt haar hand tegen de ruit en haar mond vormt een glimlach. De man kijkt tevreden maar dan steekt hij beide handen in de lucht en geeft een harde schreeuw. Dat maakt me wakker en besluit dat ik toch echt de machine moet gaan zoeken. Gespannen loop ik bij het huis vandaan, met weer de zwarte kater op mijn hielen. Ik loop met snelle pas achter de kat aan wanneer hij zich van mijn voeten losmaakt en een eind vooruit loopt. Iets geeft me het idee dat hij me gaat brengen naar waar ik heen wil. En zo is het, daar staat de machine. Vlak voor ik instap laat ik nog even mijn hand door de koele vacht van de kat glijden, ik fluister "dank je wel" en dan stap ik in.
Met een zucht van verlichting laat ik mij in de stoel zakken en klik de gordels vast. De deur sluit zich en de machine begint met een eentonige zoem te draaien....
Ze belt nooit in het weekend, en zeker niet naar mijn mobiel. Het zal dus dringend zijn? Of wellicht heeft ze een verkeerd nummer gedraaid. Ik loop, zonder jas, naar buiten want midden in het land blijkt het moeilijk om signaal te ontvangen. Een gebroken stem aan de andere kant van de lijn... Wanneer gaat de dood haar deur eens voorbij? Zij, en haar gezin, heeft in korte tijd al zoveel meegemaakt. Ik schud meewarig mijn hoofd "ik weet niet wat ik zeggen moet, echt niet" stamel ik. Het mobieltje tikt tegen mijn oor door mijn trillende hand, sterker nog, ik tril van top tot teen. En niet alleen van de buitentemperatuur...
Twee stappen neem ik en dan hoor ik de deur achter me in het slot vallen, verschrikt kijk ik om. Niets, ik zie niets, alleen een gesloten deur. "Waarschijnlijk de wind" merk ik luid op. Mijn stem klinkt vreemd, het valt me op dat het hier heel stil is, maar ondanks de bijna lege ruimte klinkt mijn stemgeluid niet hol maar juist heel dof.
Middenin de kamer staat een tafel met vreemde glazen potten, ze hebben de vorm van een dier het lijkt een beetje op een lam, maar zonder staart en, als ik even goed kijk ontdek ik niet vier maar vijf poten. De bovenkant van de potten zijn open, ik vraag me af waar ze voor dienen. Ik kijk om me heen, er hangen veel grote schilderijen aan de muur. Ik draai rond en zie de schilderijen veranderen van kleur, ik draai en zie de schilderijen veranderen van afbeelding. Ik draai en draai tot ik niet meer kan stoppen. Duizelig en misselijk zak ik door mijn knie
Het strand is verlaten, het is leeg zo ver mijn oog reikt. Wonderlijk, de temperatuur lokt wel om te gaan zwemmen. Ik besluit zo veel mogelijk van het paradijs te ontdekken, ik weet immers niet hoeveel tijd ik heb. Met grote stappen loop ik langs het strand verbaasd over de strakke lijn tussen helder groen gras en wit zand. Prachtige vogelgeluiden dringen tot me door, zo heb ik ze nog nooit gehoord. Ze zingen echt. Prachtige vogelstemmetjes die de mooiste wijsjes zingen. Met mijn blik tast ik de lucht af, de toppen van de bomen op zoek naar de mooie stemmetjes. Daardoor zie ik niet dat de zwarte kater mijn pad kruist en wel zo dat ik struikel en volledig gestrekt ga.
Languit op half gras, half zand. Beduusd krabbel ik overeind. Een koude rilling over mijn rug, extra antennetjes strekken zich uit en geven kleine waarschuwings signaaltjes door. Hier klopt iets niet... De zwarte kater zie ik nog net achter een boom verdwijnen, ik besluit hem te volgen. Voorbij de boom sta ik stil. Dit kan niet waar zijn. Zeven identieke huisjes op een rij met identieke voortuintjes, identieke tuinhekjes. Maar dat niet alleen, in zes van de tuintjes staan vrouwen gebukt bloemen te plukken. Ze zien er identiek uit, dragen zelfs de zelfde kleding. E
Al dagen zit Snotse goed in haar velletje. Was het eerder een enkele keer dat ze helemaal hyper werd en door het huis sjeesde, is dat nu minimaal twee keer per dag! Ik houd mijn hartje vast want ze heeft nogal wat haar onder haar pootjes waardoor ze hele einden uitglijdt over de gladde houten vloer. Gelukkig is er altijd nog een muur, radiator, deur of kast die haar stopt... De gladde traptreden deren haar ook niet, vliegensvlug rent ze trap op, trap af, trap op... regelmatig glijdt ze weer wat treden naar beneden maar ook daar is ze niet van onder de indruk.
Een zoete geur neem ik waar terwijl ik in de machine stap. Een geur die ik niet kan plaatsen. Het maakt me wat duizelig, maar niet op een vervelende manier. Wat zweverig, iets lacherig. De kleine ruimte verbaast me, aan buitenzijde lijkt het veel groter. De stoel ziet er comfortabel uit en ik neem plaats. Een rood knipperend lampje waarschuwt me dat ik de gordels dien te gebruiken. Vastgesnoerd heb ik nu alleen nog de kans om met mijn rechterhand de knop van bestemming in te drukken. Trillend laat ik mijn hand boven de knoppen zweven. 3004 (uit nieuwsgierigheid)... paradijs (omdat ik denk dat dat de plek is waar Kits en ik al zo lang van dromen) .... 3004... paradijs... 3004...
Mijn nieuwsgierigheid of mijn droom schijnt mij uiteindelijk parten te spelen, mijn hand hoeft geen keus meer te maken, de machine zet zich in beweging richting bestemming die op dat moment in mijn gedachten het sterkst is... Ik sluit mijn ogen en voel dat ik langzaam weg zink in een diepe slaap.
Het ongegeneerd uitrekken na een heerlijke slaap wordt me onmogelijk gemaakt door de gordels. Ik open mijn ogen met moeite, het felle licht verblindt me. Snel zorg ik dat ik uit de stoel kom, het is warm, zo warm. Ik voel een lichte paniek opkomen. Waar ben ik? Waarom is het zo warm? Waar komt dat licht vandaan? Met toegeknepen ogen vind ik de weg naar buiten, waar een verzengende hitte bezit neemt van mijn hele lijf. Het is niet te harden, ademhalen gaat moeilijk, alsof de lucht die ik inadem mijn longen verbrandt. Mijn teddyvestje rits ik snel open en laat het van mijn schouders zakken, de zonnestralen prikken op mijn huid. Er moet ergens schaduw zijn... Ik laat mijn ogen, inmiddels gewend aan het felle licht mijn omgeving verkennen. Ik ben in het paradijs! Overal om me heen de prachtigste bomen, planten en bloemen. Alles in de mooiste kleuren en geen enkel dor takje of blaadje te vinden. Verrast gooi ik mijn handen in de lucht en geef een gilletje. Het is zo mooi, echt niet te beschrijven zo mooi. En die geur... Even weer sluit ik mijn ogen en snuif de zoete bloemengeur op.
Een tikje op mijn schouder schudt me wakker uit mijn roes. Verschrikt kijk ik om, ik staar in een paar ogen zo blauw als de lucht, ik zie er zelfs sterretjes in. Een vragende blik, een mond die net wat wil zeggen. Ik ben hem te vlug af, doe een stap achteruit en begin te stotteren 'ss.. s.. sorry, ik weet niet waar ik ben, ik ben met de tijdmachine en per ongeluk heb ik gekozen voor paradijs' Ik kakel door terwijl zijn gezicht steeds grotere vraagtekens vertoont. Dan dringt tot me door dat hij me misschien niet kan verstaan. Vertwijfeld bijt ik op mijn onderlip, en nu?
Ik ruk mijn blik van de man los als ik iets langs mijn benen voel glijden. Ik zie dat het een kat is, langharig in prachtig zwart. Ik hurk bij het kennelijk vriendelijke beestje neer en streel voorzichtig zijn vacht. Het dringt niet echt tot me door dat zijn vacht wel erg koel aanvoelt. Ik sta weer op ontdek dat de man verdwenen is, ik ben alleen, alleen met de kat. Genietend van de omgeving begin ik te lopen. Dit geloven ze nooit, het is te mooi. Ik kan er niks aan doen maar mijn glimlach lijkt ingebrand op mijn gezicht. Ik straal, net als alle natuur om me heen en de warme zon die nu niet meer prikt. Hier wil ik nooit meer weg bedenk ik op het moment dat ik de zee zie met een hagelwit zandstrand...
Sms van een voor mijn gsm onbekend nummer. 'Over het algemeen weet ik altijd perfect wie er in mijn telefoon staat, maar Marian zegt me even helemaal niets... Wie ben jij?'
Daar krabbel ik even van achter mijn oor. Dat wordt lastig antwoorden want wie is het en wat doe ik in zijn/haar telefoon? Lijkt me verstandig dat eerst eens te vragen! 'Wie ben jij en wat doe ik in jouw telefoon?'
'Geen idee, ik zal je ooit wel verleid hebben met mijn zwoele stem... P****...'
Er gaat een lampje branden en ik antwoord 'Ah meneer W****, een ander nummer, vandaar dat mijn gsm u niet herkende'
'WIE BEN JIJ? Ik word gek... herken je mij meteen??' Meneer wordt ongeduldig... sms na sms. 'Er sneuvelen momenteel 62.000 hersencellen per minuut, dus enige spoed met verhelderende antwoorden is wenselijk... please?'
Ik twijfel nog wat ik zal antwoorden, hij (die arrogante over het paard getilde #$@*%) zal absoluut teleurgesteld zijn als hij weet dat ik het ben. Ik heb hem toch maar snel uit de droom geholpen en ik weet weer precies waarom ik destijds al zo'n hekel aan hem had!
Rijst bij mij de vraag, bent u wel eens verleid door een zwoele stem?
Bram draait om mijn voeten, ze wil me iets vertellen. Langzaam laat ik tot me doordringen wat de tijdmachine voor me kan betekenen. Reizen in de tijd? Reizen naar niet bestaande oorden? Reizen door het heelal? Ik haal mijn blik van de machine en kijk naar mijn voeten. Bram kijkt op dat moment omhoog, ze kijkt me recht aan. 'Ga terug in tijd, ga terug en haal Flip op tijd naar binnen opdat hij niet aangereden wordt' lees ik in haar ogen. Ik schud mijn hoofd 'dat gaat niet' fluister ik 'De tijdmachine garandeert me niet dat ik er geschiedenis mee kan veranderen. Als ik dan terugkeer naar nu, heb ik Flip nog niet terug.' Bram zwiept nog een keer met haar staart en snelt weer naar binnen. Bengel zit een meter van me af, ze houdt haar koppie scheef. 'Betekent dat dat je ook je vader niet wil helpen? Als je bij hem bent kun je om hulp roepen en hem laten leven' Weer schud ik mijn hoofd ' ik wil wel, niets liever dan dat, maar het heeft geen zin.'
Met Bengel op mijn hielen loop ik het huis weer binnen. Met een zucht laat ik me in de bureaustoel zakken in de tuinkamer. Voor me ligt een paars papier, langzaam streep ik in gedachten het rijtje af. De middeleeuwen trekt me niet, zelfs nieuwsgierigheid naar geschiedenis maakt me niet warm voor dit onderwerp. Een weekje terug lijkt me ook niks, toen regende het toch? Zweinstein is zo donker en het sprookjesbos lijkt me een tekenfilm. En mars? Mars is saai. Paradijs... 3004....
Ik besluit dat ik nu toch echt een keuze moet maken voordat het gevaarte vertrekt zonder mij de kans van mijn leven te hebben gegeven. Ik haal diep adem en stap weer naar buiten. De kattenren sluit ik achter mij en met kleine bedachtzame stappen loop ik richting de tijdmachine. Paradijs.... 3004.... paradijs.... 3004.... paradijs...
Mijn hand op de rode hendel, met een korte ruk zwiept de deur open...
I'm so tired of being here suppressed by all of my childish fears and if you have to leave I wish that you would just leave because your presence still lingers here and it won't leave me alone
these wounds won't seem to heal this pain is just too real there's just too much that time cannot erase
when you cried I'd wipe away all of your tears when you'd scream I'd fight away all of your fears and I've held your hand through all of these years but you still have all of me
In een mum van tijd schieten alle katten een kant op. De klap was oorverdovend maar de reaktie van de katten laat me vele malen meer schrikken. Als verstijfd sta ik midden in de kamer, vanalles vliegt door mijn hoofd maar niet alleen daar. Ik zie dat alle ramen open zijn geklapt en voel een stormachtige wind door het huis waaien. Ik raak in paniek, ramen mogen niet open... de katten!!
Met een gil ren ik naar het dichtstbijzijnde raam, de jaloezie
Als je denkt dat ik naar je knipoog... Als je denkt dat die traan, die langzaam over mijn wang rolt... Als je denkt dat dat voor jou is... Dan heb je het mis.
Bloem was blij dat ze haar laatste pilletje kreeg toegediend en gooide haar voorpootjes in de lucht. E
De bus van onder tot boven bekeken, in mijn handen rond laten draaien. Zelfs de onderkant gecheckt. Alle lettertjes en woorden in me opgenomen. Alle talen vertaald. Maar nergens de waarschuwing dat wanneer je een bus in een keer leeg eet je erg misselijk wordt en zelfs buikpijn krijgt.
Vier mensen zaten tevreden op de rotan stoeltjes, ze leunden een beetje naar achter om de gevulde buikjes wat ruimte te geven tot het verwerken van het heerlijke voedsel wat kort daarvoor genoten werd. Dido zong haar liedjes op de achtergrond terwijl rustige stemmen de keuken vulden. Afentoe werd er gelachen of instemmend geknikt. Verrast geluisterd of vragend gekeken. De gastheer maakte aanstalten op te staan en vroeg daarbij "iemand in voor de waterpijp?" De ogen van een gast begonnen te sprankelen "ik dacht dat je het nooit zou vragen" gaf ze open toe. De pijp werd gevuld met water, de top met het zoete appeltabak en een kooltje werd verhit in het vuur van een gaspit. Een zoete rooklucht vulde nu samen met Dido en de stemmen de keuken. De waterpijp werd doorgegeven. Degene die de rook inhaleerde werd even stil en liet het water borrelen. Afentoe borrelden ook de glazen wijnvaten mee in hun proces van mousserende naar droge wijn. Er werd gepraat over pubers en regen, muziek en inbraak, Barcelona en rugtassen. Een van de gasten genoot van de gesprekken en de muziek maar ook van de rook die ze diep inhaleerde. Ze moest toegeven dat het puur de smaak was die het zo lekker maakte want het gevoel wat ze kreeg toen ze nog rookte bleef uit. Ze voelde niet de nicotine door haar lijf gieren, niet haar longen die de gifstoffen gretig in zich opnamen. Het was er warm en die warmte zorgde ervoor dat haar wangen als rode appeltjes kleurden. En de gedachte aan een leuke avond maakte dat ze in slaap viel zo gauw haar hoofd haar kussen raakte, hoewel het tijdstip van naar bed gaan ook mee zal hebben gespeeld ;)
Ik zei nog zo 'laarsjes aan' Nu speelt Bloem buiten in de regen, rent door plassen en rolt over de natte stenen. Als ze maar niet denkt dat zo op schoot mag komen opdrogen!
Lekker weer vandaag, een graadje of veel. Zelfs vanavond na negenen. Om onverklaarbare reden viel het duister erg vroeg, maar dat kon de fanatieke hardloper gekleed in shorts en mouwloos top niet deren.
Gisteravond met Bubbletje naar de dierenarts, niks ernstigs hoor, een ontsteking onder haar kinnetje. Een kuurtje synulox moet dat verhelpen. Over een dag of 10 weer even terug, komt goed uit want dan moet Bloem ook voor nacontrole. Bloem... bij binnenkomst vroeg hij meteen naar Bloem. "Eh, ja wel goed. Wat heb jij haar in vredesnaam gegeven?" Hij begint te lachen als ik hem vertel dat Bloem ons met haar capriolen en drukte al weer tot wanhoop drijft. "We hebben er iets ingedaan, iets om haar even een extra kick te geven, iets..." Maar hij zegt dat het beter is dat ze zich rustig houdt.
Je zult het niet van me verwachten, maar ik heb vannacht Bloem buiten de slaapkamer gesloten. Bubbles en Banjer moesten het telkens ontgelden en daardoor werd slapen voor Marc en mij onmogelijk. Waarschuwen, mopperen, foeteren het maakt haar allemaal niks uit. Dus de deur dichtgedaan zodat wij vieren heerlijk konden slapen. Na een paar uurtjes weer de deur open gezet. En daar kreeg ik al snel spijt van...
Dus, Bloem... ik ben jou momenteel even spuugzat!!
Guess wie er net snorrend op mijn schoot kruipt...
Haar uitleg is duidelijk en de foto's liegen er niet om. Flip heeft een dwarslaesie waardoor hij van middel tot puntje staart verlamd is. Niet direct dodelijk maar wel met zoveel beperkingen dat leven niet meer van waarde zou zijn. Overigens is door de inwendige bloedingen niet te zien wat er nog meer kapot is. Zijn rugje is gebroken, doormidden. Haar uitleg is duidelijk, evenals haar advies. Ik luister, knik meerdere malen om aan te geven dat ik haar begrijp. Ik knik ook wanneer ze vraagt of ik het met haar keuze eens ben. Ik schud heftig mijn hoofd wanneer ze vraagt of ik afscheid wil nemen. "Nee, nee nee dat wil ik niet" ik kijk haar aan, tranen maken mijn blik wazig. Dan laat ik mijn hoofd zakken en fluister "ja natuurlijk wil ik afscheid nemen." Ze haalt Flip en legt hem in een dekentje gewikkeld op de behandeltafel. De tijd die dan komt, die minuten zijn van grote waarde. Terwijl ik lieve dingetjes prevel, zijn snuitje zoen, naar zijn luide gespin luister, komt er telkens even een arts of assistente kijken hoe het met ons gaat. Flip krijgt dan een kroel over zijn koppie. Allemaal lovende woorden over hoe mooi en lief hij is. Ik voel zelfs dan de trots. Trots op mijn mooie zwarte Flip. Mijn tranen druppen in zijn vacht. Ik vertel hem dat het me spijt dat ik hem niet heb kunnen redden, niet heb beschermd... De arts vraagt of we zover zijn, ik geef onzeker toe. De eerste injectie brengt Flip in slaap, de tweede, laatste, dodelijke injectie zorgt ervoor dat Flip vanaf dat moment alleen nog in mijn hart leeft. In mijn armen glijdt mijn mooie, lieve Flip uit dit leven.
Bloem ligt in een mandje tegen de radiator aan. Van mij mag ze voorlopig blijven liggen want normaal lopen zit er nog niet in. Ze rolt steeds om. Lijst met instrukties, antibio, id-chipnummer en de rekening gekregen. Nu maar hopen dat ze snel opknapt en van d'r wond afblijft!
No problem with a birthday card that arrives so late, but this one is definitely too late. I really missed a chance, hope it'll last till next year. It says...
'On your birthday catch a dream and make it yours'
Echt hollands pestweer, regen en wind. Kind moet natuurlijk gewoon naar school en wel op de fiets. Volledig voorbereid op dit pokkeweer heeft ze in haar rugzak een regenpak. Die haalt moeder uit zijn jasje en zij ziet dat gebeuren. "Die hoef ik toch niet aan?" Moeder leg uit van regen, dat je daar nat van wordt en dat ze daar een regenpak voor uitgevonden hebben. "Ok
Met de wasmand stevig onder mijn arm geklemd loop ik twee trappen af, richting garage. Daar haal ik de witte was uit de wasmachine en vul deze weer met spijkerbroeken. Ik bedenk dat de jeans die ik op dat moment aan heb toch ook wel wil wassen dus die laat ik zakken en prop die bij de rest. In de garage is het niet echt warm dus een beetje haast is nu wel geboden. Vlug de machine aangezet en de witte natte was in de droger gestopt. * En op dat moment gaat de deurbel. Verschrikt kijk ik op van mijn bezigheden, vergeet zelfs de kou. Wat nu? Ik kan onmogelijk de deur openen in mijn blote billen. Heel hard roepen in de hoop dat Marc het hoort en de deur komt openen lijkt me ook geen optie. Stil blijven wachten dan maar en hopen dat Marc de bel niet heeft gehoord. Na een minuut of vijf en twee keer bellen hoor ik voetstappen over de natte stoep langzaam verdwijnen. Een zucht van verlichting...
*Tot hier is het waar gebeurd. De rest is fictie, maar schoot wel door mijn gedachten op het moment dat ik de wasdroger vulde en de kou om mijn benen voelde. Het zal me maar gebeuren.
Bloem ligt het liefst in het hangmandje van Bubbles, of in het mandje van Bengel die op een keukenstoel ligt, of op het kussen van Bram, of op de teddytrui van Blossom, of op de stoel van Snotse, of op de tv waar Banjer graag ligt. Bloem heft een poot, geeft een tik en ze heeft haar slaapplekje. Daar geniet ze een minuut of vijf van en kruipt dan toch maar weer bij mij op schoot.... nadat ze ook daar een slapende kat heeft weggepest. Nu is het wachten op het moment dat een van de dames terug slaat! Vooralsnog zie ik enkel een beteuterd kattensnoetje en niets dat lijkt op wraak...
De prachtige klanken van Wibi in de grote kerk gaan gepaard met bijna brekende kozijnen. Het applaus gaat gepaard met rinkelend glas. Niemand die het hoort, niemand die het weet. Je thuis verwelkomt je met een openstaande deur, zonder sleutel mag je je eigen huis binnen stappen. De verrassing is onaangenaam, het huis glinstert van splinters glas. Elk potje, laadje, kannetje, kastje is geopend en leeggehaald. Ongenode gasten breken in, breken in in privacy, thuis en leven.
Sterkte mamsie, met puinruimen en weer iets te verwerken...
Met mijn rug tegen de zijkant van het pashok zit ik mijn lunch op te peuzelen, een boterhammetje met kaas. Het is een kleine ruimte waarin ik me bevind, er hangt wat kleding, staat een keukenblokje, en wat schappen met ditjes en datjes. Een deur naar het toilet, naar buiten en eentje naar de winkel. De muur tussen winkel en deze ruimte zijn dunne panelen. Laat dus veel lucht en geluid door. "Als ik in een pashokje sta, kijk ik eerst vijf minuten in de spiegel. En dan ineens weet ik weer waarom ik daar sta, om iets te passen. Wat zeg je me daar van." Haar metgezel antwoord iets, voor mij, onverstaanbaars. "Ja daar heb je gelijk aan, het ziet er niet uit, alles is uitgezakt." Zo babbelt ze nog een poosje door, ik luister. Ik probeer me een beeld te vormen van deze vrouw. Haar stem klinkt nog jong. Ik ben ook benieuwd wat ze aan het passen is, aan haar reakties te horen is ze zeer content met het resultaat. "Zal ik er ook een slipje bij nemen?" Die vraag maakt me duidelijk dat ze een bh aan het passen is. Ze vermeldt nog even dat ze het behoorlijk duur vindt maar dat ze zichzelf best een keer mag verwennen, en vandaag is die dag. Gek, ik ben gewoon een beetje blij voor haar. En even later hoor ik de kassa de bekende piepgeluidjes maken.
"Heb jij een zwarte kat?" vraagt de jonge man van de dierenambulance. Ik knik en kijk hem met angstige ogen aan. Hij zegt niks terwijl hij de portier open doet. Op dat moment hoor ik een ferme miauw. "FLIP" hij leeft, hij leeft nog... hij leeft nog. Dat was ook wat de jonge man zei, hij leeft. Maar is aangereden en gewond. Met nerveuze handen open ik de voordeur en ga Flip en zijn tijdelijke verzorger voor. De trap op, naar de woonkamer. Als een kip zonder kop loop ik heen en weer, bloed gonst in mijn oren. Flip moet een warm plekje, een rustig plekje een... Ik pak een dekentje en leg het in de stoel "kom maar Flippie, kom maar hier" De man staat met de kooi in de keuken, hij is bezig Flip uit de kooi te halen. Ik wacht... "Eh mevrouw? Hij kan niet zelf lopen hoor" Weer schrik ik en loop verbaasd naar de keuken. Daar ligt mijn schat... luid miauwend op de keukenvloer, in een plas bloed met urine vermengd.
Ik vind dat ik dapper moet zijn, optimistisch, niet meteen van het ergste uit gaan. Flip is gewoon ergens aan het spelen, of is bij de buurpoes binnen, moe geworden en ergens onder een struik gaan liggen slapen. Nadat ik Merel naar school bracht toch maar eens gaan zoeken. In de struiken achter ons huis, de straat door. Een volgende straat, zoeken en roepen. Ik ben nerveus, de eerste keer dat ik mijn knuffel kwijt ben. Het voelt niet goed. En wanneer ik de straat weer in loop en de dierenambulance op de stoep zie staan, slaat mijn hart over. Adrenaline schiet door mijn lichaam. Terwijl ik naar de wagen ren roep ik zijn naam...."FLIP"
Misselijk, buikpijn. Verbaasd, maar vooral kwaad. Er is veel toegestaan op internet, maar toch ook een aantal dingen zijn verboden, illegaal. Denk aan kinderporno. Hoe zit dat met dierenmishandeling? De meesten van ons kennen de bonsa
Weer een jaar erbij... Weer een jaar wijzer... Maar nog niet oud en wijs.
Net als zo'n dame die bij me in de winkel komt. Oud en wijs. Een heuse dame met haar haren in de hoogte tot een prachtige knot gevormd. Een dame die indruk op me wil maken door eens luid over haar panty's te klagen die ze ooit bij me gekocht heeft. Ze sluiten niet mooi om haar benen. Dat kan kloppen, daar heb ik haar ook voor gewaarschuwd toen ze ze kocht, maar kennelijk is ze dat vergeten. Ze komt steeds dichter bij me staan en haar roodgestifte lippen laten haar woorden steeds luider de winkel in rollen. Het is zaterdagochtend, nog niet eens zo laat. Terwijl ze hooghartig moppert, verbaasd naar me luistert terwijl ik haar vertel dat de klacht niet terecht is, doe ik steeds een stapje terug. De geur die om haar heen hangt is niet te harden. En zij, die oude wijze dame, zij houdt zich vast aan een kledingrek. Ze moet wel, de drank in haar lijf maakt dat ze niet zonder steun nog stil kan blijven staan...
Ik blij met mijn nieuwe Nokia (jah, nu al) Merel blij met mijn 'ouwe' Nokia, nog zonder simkaart Snot blij met het doosje waarin de Nokia werd gebracht!
Eindelijk is ons vogeltje weblogwereld ingevlogen! Morgen precies een jaar geleden begon ik met webloggen. Ik hoop dat zij er net zoveel plezier in krijgt als ik.
...Cheese & Onion alstublieft. Daar zit je dan, met weer een nieuwe (tijdelijke) verslaving. Pringles en dan in de smaak cheese & union. Once you pop (en dat deed ik in Engeland) You can't stop! (dat klopt) Gelukkig heb ik Merel die lijntjes op de bussen zet tot waar ik per dag mag eten. Jammer dat ik die lijntjes nooit zie... De hele dag chips eten is natuurlijk 'not done' dus vraag ik me af waarom er geen boterhammetjes bestaan met exact dezelfde smaak.
Eerst katten tellen en dan pas slapen. Dat scheelt, want dan hoef je namelijk niet met je slaaphoofd de grote kast te openen waarna Blossom de vrijheid tegemoet springt. En tijdens die sprong een hele stapel kleding meeneemt....
Het papiertje onder mijn ruitenwisser negeer ik. Spam op mijn auto, daar zit ik niet op te wachten. Vanmorgen in vrieskou stap ik weer in mijn gele monster, start de motor en op dat moment zie ik het foldertje weer. Het wappert nu niet, waarschijnlijk vast gevroren op de ruit. Negeren maar weer want ik ben zoals gebruikelijk weer bijna te laat. KAtootje op de parkeerplaats, gris de tas mee en sluit af.... sluit af.... sluit af... Op het moment dat ik de sleutel in het slot steek en draai hoor ik het gezoem van de centrale portiervergrendeling. Het gezoem van afsluiten met direct er achter aan het gezoem van openen. Na enkele pogingen, ook aan de rechterkant, wordt me duidelijk dat ik mijn monster niet meer kan afsluiten. PANIEK!! En nu? KAto werd naar de werkplaats gebracht en enkele uurtjes later kreeg ik het verlossende telefoontje. Niets ernstigs wel iets kostbaars. Na een vaag, voor mij totaal onbegrijpelijk, verhaal hoorde ik het eindbedrag: 480 pleurie. Kanonne wat een bedrag! En dat alleen voor het oplossen van een luxe-probleempje. Daar gaan we even over nadenken, tot die tijd doe ik het zonder gezoem, maar met werkend slot!
Oh ja.. die spam! Dat bleek een formuliertje van de politie. Bovenaan een geruststellende waarschuwing dat het geen bekeuring was. Op 31 december vorig jaar (eergisteren dus) verveelde het blauw zich stierlijk en besloot wat auto's te controleren. Een rapportje werd opgemaakt en onder de ruitenwisser gepropt. Ik kreeg een 'goed' want ik had geen kostbare dingen in het zicht (zelfs niet uit het zicht)
Het plaatsen van de bakjes voer in een voor de katten vreemde volgorde, lijkt wel aardig te werken. Ik zie er verder nog niet iets van terug in het gedrag maar ze wachten nu bijna allemaal keurig op hun bakje. Blossom die eerst niet wist waar ze grijpen moest krijgt nu als laatste met Bloem haar bakje voorgeschoteld, ze is echt stukken minder agressief. Bloem echter vindt nog steeds wat dijn is mijn is. En steekt bij de anderen haar snuitje in het bakje. Heel irritant om te zien dat ze het allemaal toelaten als zij dat doet, nooit eens zal zij een tik over d'r neus krijgen. Verwend blaag!
Vandaag maar weer eens twee kaarsjes aangestoken (in het menu links) Eentje is voor Spot (van Patrick) die gekke meid laat iedereen even flink schrikken door een kippenbotje in haar maagje te laten verdwijnen. Ze is geopereerd en alles lijkt goed te gaan.
Ook een kaarsje voor Kruimel, mooie witte reuze Kruimel. Met deze schat gaat het echt niet goed. Knuf voor Kruim en Kits.
...Als je teveel champagne drinkt (1 kater vs 7 poezen) ...Als je je warme, knapperige bolletje deelt met je katten. Zoals ze zaten te bedelen dacht ik dat ze het met plezier zaten op te peuzelen, niets was minder waar. Ik ga nu maar even met de stofzuiger door het huis
Ik knuffel mijn katten een voor een, fluister ze mijn wens in die prachtige driehoek-oortjes.
Ik knuffel jullie niet maar wil jullie wel mijn wensen toefluisteren. Dat gaat over liefde, geluk, gezondheid, vrede en meer van die mooie dingen... Laten we er een mooi jaar van maken!
En nu?
