Vlak voor twaalven gaan mijn gedachten even naar hen (maar vooral naar degene die hen zo lief hadden) die we het afgelopen jaar hebben verloren... Jappo, Beer, Pietertje, Bo, Suteruni, Muis, Droppie, Panther, Sjimmie en Bikkel.
'Uw contract is bijna afgelopen' Volgens mijn berekening heb ik nog een half jaar, maar vooruit, ik ben de moeilijkste niet, ik wil best alvast verlengen. Ik zoek een abonnement uit die het best bij me past. En kijk nou eens, ik mag er zelfs een toestelletje bij uitzoeken.
Pieppiep pieppiep 'Binnen 7 werkdagen ontvangt u uw bestelling' Zo, dat gaat vlot! Maar hoeveel werkdagen heeft Telfort in een week? Geen idee, dus na 10 werkdagen vraag ik even na. Wat blijkt? Ze weten van niks, niks besteld, niks onderweg en dat smsje kan ik niet ontvangen hebben. Huh? De bestelling wordt opnieuw ingevoerd en nog geen halve dag later...
Pieppiep pieppiep 'Binnen 7 werkdagen ontvangt u uw bestelling'
(dom dom, vergeten te vragen naar die werkdagen...)
Onverwacht een dagje erop uit, Duitsland werd het. Om precies te zijn Centro. Maar wel zo onverwacht en na weer een gebroken nachtje (was voor de verandering weer eens een kat kwijt enzo) dat ik niet aan de brokjes gedacht heb. De toiletten waren verschoond maar de brokjesbakjes niet gevuld. Je kunt je vast wel het hartelijke welkom voorstellen toen we weer ons huis binnenstapten. Met een groot, hongerig enthousiasme!
Bloem had pech vannacht, Snotje lag eerder onder mijn dekbed dan zij. Alle pogingen van Bloem om Snot weg te pesten faalden, ook het telkens over Snot heen lopen. Bloem is echter niet voor een gat te vangen en baande zich een weg onder het dekbed door aan mijn rugzijde. Daar drukte ze haar warme lijfje tegen mijn rug. Zo lag ik klem tussen twee warme kattenlijfjes....
Om van wat english pounds (they still don't use real money) af te komen brachten we een bezoekje aan HMV. Zoals alle winkels was ook hier sale, type 'benen-buiten-boord'. Met de cd die Santa me kado gaf, kwam het totaal nog te beluisteren cd's op zeven.
Het is duidelijk waarneembaar dat een aantal katten erg blij zijn dat we thuis zijn. Bloem heeft even raar gekeken toen we binnen stapten maar na een uurtje was ze alweer zo gek als een deur (ook de catsitter is ervan overtuigd dat ze een adhd-katje is) Eenmaal onderuit gezakt op de bank kroop Banjer op schoot en kwam Blosje steeds langs voor een kriebel. Toen het bedtijd was werd Bloem pas rustig, ze liep mee naar boven en ging tegelijk met mij onder de dekens. In plaats van haar garnalen lijfje naast mij neer te leggen kroop ze bovenop mij, zo kreeg ik geen kans nog te ontsnappen! In Engeland sliep ik niet op een waterbed, maar daar maakte ik de nachten wel vol. Nu dobber ik weer en word telkens gewekt. Het was of Bengel die steeds dichter tegen me aan kroop (dat betekent weinig dekbed voor mij) maar meestal was het Bloem die met haar pootje op mijn wang tikte. Haar luide gespin hield me nogal uit mijn slaap. Kreeg ze het te warm dan kroop ze onder de deken vandaan en ging gestrekt op mijn gezicht.
Ik ben weer thuis!! Adem kattenhaar in adem kattenhaar uit adem kattenhaar in adem kattenhaar uit...
De een hoort de ander zeggen: "we willen van onze kat af" Die een zegt tegen die ander: "Marian komt een paar dagen naar Engeland, ik weet zeker dat zij de kat wel wil hebben"
Dat wordt weer een aantal dagen een andere wereld om in te leven. Er zijn er bij die echt 'typical english' zijn met alle tradities die daarbij horen. Ik moet er altijd erg om lachen. Eerste kerstdag bijvoorbeeld sjokken de mannen al voor de middag naar de kroeg om er na een paar uur ladderzat weer uit te rollen, thuis slapen ze de roes uit in bed of op de bank. Tot de turkey op tafel staat, wachtend om in stukjes te worden gesneden. Het is dus uit sociaal overwegingspunt dat de heren de kroeg in duiken, zodoende hebben de dames alle tijd om ongestoord het kerstmaal voor te bereiden!
Wij worden die paar dagen dat we in Engeland zijn zo eerlijk mogelijk verdeeld, diner bij de een, lunch bij de ander. Zo is er een stel, erg lief, maar ogenschijnlijk ongelovelijk stijf. De grote villa waarin ze wonen is van top tot teen glimmend en brandschoon, met natuurlijk heel licht gekleurd tapijt op de vloeren. Als ik daar dan zit, op de fluwelen sofa met gekrulde poten en er rolt een sms binnen van een van de andere vrienden 'heb je je voeten wel geveegd?' Dan krijg ik het een beetje warm. Het volgende berichtje verteld me dat ik niet moet knoeien met de koffie. En ik heb al zo'n hekel aan 'kop en schotel'!
De kerstboom is met zorg uitgezocht, hoewel ik me afvraag waarom. De boom hangt zo vol met lampjes, figuren, slingers en een grote waas engelenhaar dat het volgens mij zonder boom had gekund. Onder die boom natuurlijk een zee aan presents. Ook dit jaar ligt er vast iets voor mij van het fijnste engelse porselein wat je kunt bedenken.
Natuurlijk is het allemaal een leugen, natuurlijk is het een sneeuwbal die aan het rollen is gegaan. Echt waar lieve mensen, het dierenasiel heeft geen enkele fout gemaakt. Waar het nu eigenlijk om gaat is dat het vermeld is op het internet, d
Met Bram, op zondagmorgen. We peuzelen samen een warm, heerlijk geurend bolletje met aardbeienjam op. Ik een hap, Bram een hapje, ik een hap, Bram een hapje... Verliefd op het bolletje geeft Bram afentoe een stevig koppie tegen mijn wang.
Echt geen tijd, tenminste het is sinds vanmorgen niet meer van mijn pols af te lezen. Ik heb eens een horloge-gekte gehad dus in de laadjes liggen nog verscheidene horloges. Er is er nu echter nog maar eentje die ik dagelijks draag, zonder voel ik me niet compleet (oei, klinkt dramatisch) Zomaar out of the blue staat de tijd stil, maar dan alleen op mijn pols. Geen nood, er is reserve. Je raadt het zeker al, van al de polssieraden met functie, functioneert geen een meer. Maar nog steeds geen paniek want Merel draagt haar klokje in vrolijk blauw nooit, die kan me wel verder helpen. Natuurlijk, gaat er
Waarom ligt alles in mijn hoofd soms zo overhoop? Het is er nu een grote warboel en helder nadenken zit er niet meer in.
En als mijn woorden en letters door elkaar verschijnen, mijn weblog lijkt te verdwijnen, je overal vreemde tekens ziet, vage berichten in je commentbox.... dan komt dat door Bubbles, zij krijgt steeds het heen en weer.... over mijn toetsenbord!
Volledig in de veronderstelling dat alles rondom het dierenasiel in Eindhoven was gedoofd, precies zoals verwacht, laait er ineens een vuurtje op. Reactie van de IDG verwachtte ik zelfs al niet meer tot Kitty me vertelde dat ze bezoek zou krijgen van de inspecteur uit Groningen. Toch weer dat sprankje hoop... Maar helaas, deze meneer kwam in opdracht van de DierenBescherming afdeling Brabant. Hij moest even haar kant van het verhaal aanhoren maar vooral duidelijk maken dat ze zich vanaf nu moest inhouden. Dimmen moet ze. Van mijn klacht en gesprekken met zijn collega's was hij niet op de hoogte. Wat er nu gaat gebeuren, wat hier de bedoeling van is? We hebben werkelijk geen idee. Toch maar weer in de telefoon klimmen en de boel opnieuw aanzwengelen, we zijn er kennelijk nog niet...
Er is niet veel te vertellen, het was een leuke middag uit. Een ander wereldje stap je binnen in het gebouw van AKN (Avro, KRO, NCRV) Kleurrijk, veel geluid en licht. Erg aardige meiden op de redactie van Dier en Natuur. Zeer interessant om de site te bespreken met mensen die er zo actief mee bezig zijn (jaloehoers!!) De opkomst was klein, we waren met z'n twee
Tegenwoordig heb ik na het douchen drie handdoeken nodig. Een badlaken wikkel ik om me heen, een tweede wordt om mijn hoofd gedraaid en nummer drie wordt om Bloem gedrapeerd die zich heerlijk droog laat rossen. Ze begint douchen steeds leuker te vinden...
Your eyes are green Like summer grass Your lips are red Like a fresh - cut rose Your hair is soft Like an Irish stream And your voice is filled with sweet beauty
And the last words I heard him say were I shall return for you my love on Christmas Day
On Christmas Day I shall return for you My love...
Gisteravond kerstdisco op school tot wel 22.00 uur! Vanavond uitvoering van klassiek ballet, het duurt maar een uurtje maar ze moest al vanaf 16.00 uur aanwezig zijn. Ons Mereltje vliegt van hot naar her en is bijna niet thuis. Morgen wel, morgen blijkt er niemand les te kunnen geven dus heeft ze vrij. Maar ja, dan ben ik niet thuis...
Om achter het behang te plakken die peuter-kleuter-puberkatten, vaak poeslief maar soms...
Ach, doet me wel weer goed dat er dan eentje zo bereidwillig is om me vroeg in de ochtend, nog voor de wekker zijn procedure begint, te helpen met het achter het behang plaatsen van haar huisgenootjes. Bubbles lag languit naast me op bed, met haar voorpootjes trok ze stukjes behang los, het geluid van scheurend papier wekte me.
Gistermiddag vierden we de verjaardag van mijn schoonmoeder, er was een aardig clubje mensen uitgenodigd dus genoeg gasten om even mee te babbelen. De gemiddelde leeftijd was toch behoorlijk wat hoger dan die van ondergetekende en dat maakte het extra leuk. De belangstellende vragen die met ware interesse werden gesteld. De verhalen die ze elkaar vertellen, over ziektes en kleinkinderen, over euro's en vroeger. Ik probeerde overal mijn oor te luister te leggen. Veel van de gasten lieten merken blij te zijn me na zoveel jaar weer eens te zien, ook degene die ik volgens mij nog nooit had ontmoet (?) Een stevige omhelzing en dan op armlengte afstand gehouden worden "meid wat ben je afgevallen" "Huh?" "Ja echt, je was eerder zo" Ze maakt met haar armen een wijds gebaar.
Ik rol mij op gelijk een kat, trek het dekbedje nog wat verder over mijn hoofd en langzaam glijd ik weg in een zoete droom. Ik hoor, zij het gedempt, het mauwen van Bram. Zo'n rare harde lage miauw, alsof ze huilt als een wolf. Even is het stil en dan hoor ik haar weer. Toch maar even kijken, op blote voeten het hele huis doorzocht maar geen Bram. Dat heb ik weer. De hele kattenclan vindt het schitterend en dartel huppelen er vier dames achter mij aan op zoek naar Bram. Als ik weer boven op het randje van mijn bed ga zitten hoor ik haar weer. De badkamer dus, de deur bevindt zich notabene naast het bed. Opgelucht sprint Brammetje uit de badkamer terwijl ik de deur voor haar open. Rillend van de kou kruip ik weer in bed, mijn voeten verstop ik onder Marc's dekbed, lekker warm. Bengel gaat naast me liggen, Banjer tussen mijn benen en Bubbles naast mijn kussen, ik val in slaap. Klokslag 3.00 uur word ik wakker van een hevig gekrabbel aan een deur. Ik laat me niet gek maken, voor ik weer koude voeten ga halen trek ik eerst de badkamerdeur open. Dat helpt, Snotse komt uit de badkamer. Hoe krijg ik het voor elkaar om al die tijd twee katten op te sluiten in een ruimte waar juist deze twee bijna nooit komen. Hevig verbaasd over mijn nalatigheid trek ik het dekbed helemaal over mijn hoofd. De deur heb ik voor de zekerheid maar open gelaten...
Planten hebben nooit mijn huis gevuld maar na de komst van Boris (konijn) werd het nog minder. En de komst van de katten heeft er voor gezorgd dat er slechts
Heb ik jullie wel eens verteld over mijn mams? Ze is de jongste niet meer (sorry mam) en ik ben nogal een nakomertje, om maar even het verschil aan te geven. Een dappere vrouw is ze, iemand die al heel wat te verwerken heeft gehad in haar leven. Daar zal ik verder niet op ingaan, om niet het een en ander te gevoelig te maken. Bijna een jaar geleden vroeg ik haar of ze belangstelling had voor een pctje, gewoon om lekker een spelletje te spelen (DXball, oude versie is haar fav) Ze moest er even over nadenken. Het duurde een dag voor ze me helemaal enthousiast terugbelde. Inmiddels staat dus bijna een jaar een pc m
Ze houdt haar adem in, spitst haar oren. Het mauwen klinkt ver weg maar toch ook dichtbij. Het mauwen klinkt benauwd. Opnieuw raakt ze in paniek en gilt nu heel hard de naam van het katje. Trekt de voordeur open, misschien was ze naar buiten geglipt? Ze roept buiten in het donker, in de stilte. Geen Banjer. En telkens hoort ze het mauwen, het benauwde piepen. Bizarre beelden verschijnen voor haar ogen. Banjer achter het beton gemetseld, Banjer tussen twee muren geklemd. Dan als in een flits herinnert ze zich wat er eerder die dag was gebeurd. Er was vorst voorspeld en om te voorkomen dat de leiding zou knappen zou hij het kraantje afsluiten. De kraan zit onder het huis wat via een kruipruimte onder het huis door te bereiken is. Geen goud wat haar door het luik laat zakken dus hij zou het klusje klaren. Verwijdert de kokosmat en opent het luik bij de voordeur, in het halletje waar geen kat kan komen. Kruipt en sluit het kraantje af, kruipt terug. Loopt door de hal naar buiten controleert of er nog water stroomt. Hij is tevreden en dekt het gapende donkere gat weer toe met luik en mat. Zij roept, de naam van de kat, de naam van haar partner. Ze roept om hulp terwijl ze als een bezetene de zware mat aan de kant trekt en het luik opent. Vrijwel meteen springt Banjer het licht in. Haar zwarte vachtje vuil van stof en rag. Urenlang heeft zij opgesloten gezeten, en nu weer maar dan in de armen van degene die zo ontzettend in paniek was.
Lieve buuf, zou u zo vriendelijk willen zijn in normaal tempo de trappen te nemen? Vooral wanneer u uw cojboj laarzen aan uw voeten heeft. Moi krijgt telkens een hartverzakking omdat het klinkt alsof iemand van de trap valt, en dat is dus tig keer op een dag.
ik moest je van Bo, deze kaart sturen !! aan zijn "7 maanden engel ",,wij zullen je nooit vergeten, juist deze periode, is moeilijk,,maar we denken nog steeds terug, aan die laaste 7 maanden,,die door jou gegeven zijn ,, dag lieve Bubs ,,we denken aan je hoor !!
Ze sluit haar ogen en haar gedachten dwalen af, is het al weer een jaar geleden? Ze voelt weer even de angst zoals ze die toen voelde, haar hart klopt sneller, bloed suist in haar oren, ze ademt onregelmatig. Wat zo'n mooie avond leek te worden werd een groot drama. Gezellig met vijf personen genieten van al het lekkers wat op tafel stond. Ze hadden hun best gedaan op het eten, hij vooral. Zij heeft de kamer gezellig gemaakt, wierookje aan, licht dimmen. Er werd gepraat, geluisterd en heel veel gelachen. De gasten leven samen maar zonder katten of andere huisdieren. Dat hadden ze vroeger wel, dus ook de kat werd een gespreksonderwerp. Zij vertelde over de katten, noemde ze stuk voor stuk en gaf een korte beschrijving. Dat ze veel van ze hield was zo te vertellen, in haar ogen sterretjes en haar stem kreeg een warme klank. Ze noemde de naam van een van de kleinste katjes en wilde deze aanwijzen. Natuurlijk laten die eigenwijze beestjes zich niet zien als je het graag wil. Het gesprek gaat door maar zij wordt stil. Een denkrimpel verschijnt tussen haar wenkbrauwen. Ze probeert zich te herinneren wanneer ze haar meidje voor het laatst zag. Ze weet het niet meer. Het katje is nooit duidelijk aanwezig en heeft er een handje van zich te verstoppen of zelfs op te laten sluiten. Ze mompelt tegen de rest "even naar het toilet" en snelt de trap af naar beneden. Opent de deur van het toilet, niets. Loopt de tuinkamer in, kijkt onder de stoel, niets. Ze opent de tuindeur en kijkt in de kattenren. Ze roept het katje zachtjes bij naam, niet te hard, de anderen mogen niet weten dat ze ongerust is. Want natuurlijk is er niks aan de hand, en ze zal haar zeker vinden in huis. Ze loopt weer snel de trap op en laat haar ogen door de woonkamer gaan. "Zoek je iets?" Vraagt hij. Ze zwaait even nonchalant met haar hand "ik bedacht me dat ik Banjer al even niet gezien heb, ze zal wel op bed liggen" Ze glimlacht even en loopt de trap op naar de slaapverdieping. Op bed geen Banjer, ook niet in andere kamers. Dan begint ze toch een lichte paniek te voelen. De garage heeft ze nog niet gehad "daar kan ze niet zijn, ze komt nooit aan de andere kant van de klapdeur. Of ze moeten tussen de voeten door geglipt zijn toen de gasten kwamen" denkt ze hardop. De anderen helpen nu ook met zoeken. Zij haast zich naar de garage, roept, roept luid "Banjer" Dan staat ze stil, haar hart klopt in haar keel. Ze hoort een kat, ze hoort een kat heel zachtjes mauwen. "Banjer, BANJEEEERR"
Oepsie, change of plans! Mijn werkgever belde net, collegaatje ziek (griep sucks bigtime) dus even dagindeling omgooien, oftewel... snel douchen, kleren aan en naar mijn werk! De poekies zullen me niet missen, hebben net de boel op stelten gezet en hangen nu her en der door het huis duf te zijn!
Eigenlijk wil ik geen kerstkaarten versturen dit jaar. Ik heb het de afgelopen jaren al drastisch verminderd maar nog niet drastisch genoeg. Ik heb nog geen mooie kaarten gezien en ik vind een-beetje-kaart te duur om ook maar enigszins over na te denken, laat staan te kopen en in de massa op te laten gaan. Maar... ik loop al met zoveel dingen niet netjes in het gareel. Noem me dwars (er zijn er al meer die dat doen) en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer het me tegen gaat staan dingen te doen omdat ze zo horen. Ik vier bijvoorbeeld mijn verjaardag niet, al jaren niet maar toch moet ik elk jaar (ook weer aan dezelfde mensen) uitleggen d
Fransje vraagt in de comments op het stukje hieronder of het niet de batterij van Bloempje is. Even kreeg ik het gevoel van 'nou als dat zou kunnen...' Gisteren nog vroegen wij ons af of een kat hyperactief kan zijn. Bloem heeft van de barbies een soort boa achterover gedrukt, helemaal absoluut zonder twijfel het leukste speeltje hier in huis. Ze nam het gisteravond mee naar bed. Wil je weten hoe vaak ze me 's nachts heeft wakker gemaakt om te kunnen spelen? Ze legt dan het natgesabbelde speeltje op mijn hand, ik smijt het met een bijna lamme arm van de slaap door de slaapkamer en zoals het een hond kat betaamt brengt ze het terug. Dit herhalen we een keer of 10 en ik mag weer even slapen. Op deze manier word ik 's morgens gewekt en na mijn werk opgewacht. Ook na het eten klimt ze op schoot met het knalrose flubbertje in haar bekkie. Wat overigens vanavond een verrassende wending kreeg. Merel pakte het speeltje en gooide het weg, Blossom kwam met grote snelheid uit totaal onverwachte hoek en besloot deze keer het speeltje te gaan halen. Ze maakte een tussenlanding in het bord van Marc. Om precies te zijn in de pindasaus...
De hele familie, zo'n 30 dames, 2 heren en 6 kinderen. De hele inboedel in een doos en zelf bewonen ze (tijdelijk?) een kunststof bak. Ze voelden zich steeds vaker bedreigd, vonden het gezelschap van dameskatten niet meer plezierig. Gaf het eerst nog afleiding, werd het steeds een stressvollere situatie. Afentoe was de chaos niet meer te overzien en tot overmaat van ramp maakten de dames-met-staart gebruik van het toilet. Hebben de barbies een toilet? Nee dus. Meneer Ken vond het dan ook reuze g
Fruit en vruchten zijn verslavend, althans voor mij. Eet ik me de ene keer een appel, pel ik me de volgende dag suf in de mandarijntjes. Echter ik hou niet van onaangename verrassingen. Een onverwachte pit kan me een zuurpruim maken. Rillingen over mijn rug. Vandaar dat elk mandarijnenpartje tegen het licht wordt gehouden en is er niet voldoende licht, dan bijt ik heel voorzichtig in het partje. Een bruine plek of schimmeljasje maakt dat fruit er onsmakelijk uitziet, een gekwetst stuk fruit verdwijnt dan ook direkt in het gft-emmertje, temidden tussen soortgenoten en koffiedik. Echt een favoriet kan ik niet aanwijzen. Dol op appels maar in de zomer kan ik me ook ziek eten in pruimen of kersen. Momenteel dus een mandarijnentic, zoet en sappig. Nadeel is het geurtje wat aan je vingers blijft kleven. Overigens is het mandarijnen pellen niet echt eenvoudig, die witte bittere dingetjes moeten er wel af!
Met haar vier pootjes staat ze op het randje van de wastafel. Op het moment dat ik de kraan opendraai, glijdt zij uit en ligt languit onder de waterstraal.
Silly Bloempje heb ik even later in een handdoek gewikkeld.
Oh dat gevoel, dat gevoel van verlangen. Ik wil zo graag, ik heb zin... En dan ineens binnen handbereik, ik hoef echt alleen nog maar mijn hand uit te strekken... het vast te pakken.
Je knoeit een beetje, ik glimlach even stiekum en lik dan vluchtig de druppel weg, niets mag verspild. Het duurt even tot de werkelijke smaak tot me doordringt. Het lijkt wat tegen te vallen. Om het geheel toch wat smakelijker te maken spuit je er nog wat bij. Maar wat je ook doet, de smaak blijft tegenvallen.
Zo zie je maar weer, ga nooit op het uiterlijk af...
Merel stapt naar buiten, het is nog vroeg in de avond maar wel al stikdonker. "Ach wat een lief muisje" hoor ik haar zeggen terwijl ze de deur achter zich dicht trekt. Lief muisje? Denk ik. Lief muisje? Denkt Merel. En meteen drukt ze op de deurbel, ik sta al bij de deur. Inderdaad, buiten op de stoep een allerschattigst klein muisje, het zat rustig de oortjes te poetsen. Merel hurkte naast het kleintje neer. Twee meter bij het muisje vandaan zat de Elmo de rooie van de buren en aan de andere kant, ook heel dichtbij zat Bono de cyper van een paar huizen verderop. Even nadenken, ik snel naar binnen om een emmertje te halen, deze zet ik zo over het muisje heen. Die is voorlopig veilig! Marc erbij geroepen, "heb jij een lumineus idee?" Natuurlijk, hij schuift iets onder het emmertje, leegt het emmertje achter onze tuin en de muis is gered...
Dank voor uw reactie naar aanleiding van de reportage over dierproeven die TROS Radar maandag uitzond. Deze beelden kwamen ons op 25 maart van dit jaar onder ogen. Net als u waren wij geschokt: de huisvesting en dierenzorg is in strijd met de filosofie en het beleid van ons bedrijf. Overigens hebben de meeste getoonde beelden geen relatie met IAMS. Een dag later, op 26 maart, heeft IAMS de 19 honden die in zijn onderzoek waren betrokken, teruggehaald. Met het externe onderzoeksinstituut zijn onmiddellijk alle banden verbroken. De honden zijn opgenomen in het Huisdieren Adoptie Programma van IAMS.
IAMS staat voor de gezondheid en het welzijn van uw huisdier. Goede voeding draagt hieraan bij. Daarom verrichten wij (net als andere diervoederfabrikanten) voedingsonderzoek, bijvoorbeeld naar optimale dieetvoeding voor oudere of zieke dieren. Hierbij gelden dezelfde regels als bij voedingsonderzoek bij mensen. IAMS wil dat dieren met respect worden behandeld; onderzoek bij dieren moet noodzakelijk, nuttig en dierwaardig zijn. Dit staat ook omschreven in onze onderzoeksvoorschriften.
IAMS controleert regelmatig de universiteiten en onderzoeksinstituten waarmee ze samenwerkt en doet dit onaangekondigd. Wij hebben de controle dit jaar verscherpt. Voor het waarborgen van de ethiek in het onderzoeksbeleid heeft IAMS bovendien een Internationale Adviescommissie voor Dierenwelzijn ingesteld die IAMS kritisch volgt. In deze commissie zitten onafhankelijke deskundigen op het gebied van ethiek, dierenwelzijn en diergeneeskunde.
IAMS en haar distributeur in Nederland, Holland Diervoeders BV, zijn voorstander van transparantie en hebben onder andere de Dierenbescherming en de Partij voor de Dieren uitgenodigd voor een gesprek. Voor meer informatie over ons onderzoek en de resultaten daarvan kunt u onze brochure 'Voeding die het verschil uitmaakt' opvragen. Op de websites www.iams.com en www.iamsco.com vindt u meer informatie, binnenkort zal ook informatie te vinden zijn op www.eukanuba-eu.com
Hoogachtend, HOLLAND DIERVOEDERS B.V. IAMS EUROPE Distributeur van IAMS/Eukanuba
Ik probeer het zo snel mogelijk, laat niet graag de mensen achter mij in de rij wachten. Maar het duurt gewoon even voor ik alle blikjes op de lopende band heb gezet. Als ik dan toch in de goedkope dierenwinkel ben om brokjes te halen, sla ik ook altijd even extra blikjes mousse in. Op de lopende band rollen ze langs het meisje die ze telt en scant. Aan het eind van de band komen ze weer tussen mijn vingers, ik stop ze in een tas. Ik kijk verontschuldigend naar de jonge vrouw achter mij, ze knikt vriendelijk. "Wilt u nog een proefzakje mee?" vraagt het meisje bij de kassa. Ik vraag haar wat het is, lijkt misschien ondankbaar maar als het iets is wat ze niet lusten, kan ze er beter een ander blij mee maken. Ze haalt een zakje Eukanuba (jaja) tevoorschijn, ik moest er een beetje om lachen maar zeg haar graag een zakje mee te nemen, de dames vinden ze namelijk erg lekker. Ze krijgen ze een enkele keer als snoepje tussendoor. "Hoeveel katten heeft u?" Ik kijk haar niet aan terwijl ik doorga met de blikjes in mijn tas te stoppen. "Zeven" "Oh vandaar" zegt de vrouw achter mij lachend. Weer kijk ik haar verontschuldigend aan, krijg prompt een hekel aan mezelf als ik tegen haar zeg dat het niet gepland was. Dus mompel ik er achter aan dat ik er wel heel blij mee ben. Ik beantwoord nog wat vragen van haar en loop de winkel uit terwijl ze zegt "Dat spaanse katje heeft het wel getroffen"
Wij mensen hebben het telkens over gelijkheid. Niemand is meer, niemand is minder. In het dierenrijk is dat anders. Neem nou de kat, continue een machtstrijd tussen deze dieren. De oudste heeft de meeste rechten, is de baas. Maar daar neemt de jongere geen genoegen mee dus gaat de strijd aan, de sterkste wint en is vanaf dat moment de meerdere. Tot een ander zijn of haar domein betreedt, weer wordt er een machtstrijd gevoerd. Neem nou mijn katten, in feite is de leefomstandigheid niet natuurgetrouw, ze leven immers binnenshuis en hebben geen kilometers ruimte. Maar ook buiten zou het de werkelijke natuur niet kunnen evenaren mits ik maar 1 kat zou hebben. De katten zouden, met voldoende lef, eigen tuin als eigen domein zien en elke andere kat desnoods met geweld buiten de tuin zetten. En dan voorzie ik nu al een groot probleem. Elmo de rooie van de buren laat zich niet de les lezen dus de dames zullen aan hem een zware dobber krijgen. Elmo is namelijk van mening dat de hele straat en al wat daar om heen ligt zijn domein is, ik zie hem regelmatig met de cyper, de zwarte of zwart/witte vechten. Hoe kun jij uit je groep katten de leider halen? Tijdens het eten moet dat duidelijk zichtbaar zijn. De baas van het stel zal als eerste gaan eten. Hier ligt dat toch duidelijk anders. Als ik het kleine blikje verdeel over de 7 bakjes, schotel ik als eerste Bloem het bakje voor, dat is omdat zij haar nageltjes in mijn benen priemt. Gelijktijdig geef ik Blossom haar bakje omdat zij het fanatiekst is. Vervolgens zijn Bram en Banjer aan de beurt die ook aan mijn voeten staan. Dan krijgt Bengel haar bakje op de keukentafel en Snotse een paar meter verderop. Er is nog
Ondertussen luister ik naar de dierentolk. Ze zit nu in een chat bij Dier en Natuur. Ze beantwoordt vragen van de chatters en ze praat met een enkeling die vooraf een vraag en foto heeft ingediend. Tussendoor praat ze met Lucille Werner, ze verteld haar dat ze in haar tuin bladluis zag, ze heeft de luizen verzocht te vertrekken en dreigde maatregelen te zullen treffen als ze niet binnen een week weg waren! En wat denk je?
Nu willen jullie natuurlijk een uitgebreid verslag van het congres. Niet? Nou, wat doe je hier dan nog! Hoewel, voor een verslag zal ik me moeten wenden tot de notuliste (applaus voor Erretje) Ik kan vertellen over hoe het was, wat ik er van vond dus over mijn ervaring. Eigenlijk ben ik reuze enthousiast, het was leuk, informatief, leerzaam... Maar mijn enthousiasme zakt al weer wat, niet van binnen nee niet van binnen. Van binnen juich ik nog steeds. Ik ben niet het type die het prettig vindt zich te verdedigen maar kennelijk moet je dat toch wel als PvdD aanhanger. Waarom? Omdat wij door verschillende brillen worden bekeken en aan de hand daarvan worden bekritiseerd. Tegen kritiek moet je kunnen denk je nu, dat zal ook wel maar ik heb geen zin in me te gaan verdedigen. Er borrelt nu een woede op, tranen gaan prikken. Deze post lijkt ineens een andere wending te krijgen en dat wil ik niet, dus weer terug naar het congres. Het vond plaats in een oude kerk in hartje hoofdstad. We mochten als eerste naar binnen (ik sleepdrager van de notuliste) en bood al de-druk-bezig-zijnde-mensen aldaar een helpende hand, ik ging achter een inschrijftafel. Leuk, ik las wat namen, plaatsnamen en zag gezichten. Gezichten van.. partijgenoten! Het congres was van begin tot eind boeiend, vragen werden gesteld, discussie werd gevoerd er werd geklapt en hoofden schudden 'nee' of knikten fanatiek 'ja'. En er werd gestemd, gestemd om een aantal standpunten duidelijk te krijgen maar ook een offici
Mogelijk de enige kittens die het verblijf in de Doornakker in Eindhoven hebben overleefd. Zij kregen de zorg en liefde die ze nodig hadden, de zorg die ook de andere kittens werd aangeboden maar door het asiel werd afgeslagen...
Al jaren lees ik de vreselijkste verhalen en altijd volgt er... 'het is een broodje-aap verhaal' Zou het dan toch waar zijn? In Radar vanavond schokkende verborgen camerabeelden vanuit een Amerikaans laboratorium...
